سلام به همه دوستان و اساتید گرامی در انجمن. امیدوارم حال همگی خوب باشه.
مدتی هست که روی یک پروژه سیستمهای امبدد (Embedded) برای پردازش دادههای حجیم کار میکنم. تا پیش از این، اکثر سیستمهایی که میبستم از حافظههای سنتی استفاده میکردند، اما حالا با توجه به حجم بالای دادهها و نیاز به سرعت خواندن و نوشتن بسیار بالاتر، دارم به استفاده از درایوهای SSD با رابط PCI-E فکر میکنم.
در بررسیهایی که داشتم، متوجه شدم که استفاده از یک درایو 2TB PCI-E SSD با فرمفکتور 2.5 اینچی میتونه حجم زیادی از دادهها رو در یک فضای بسیار کوچک و بهینه در اختیارم قرار بده. اما دغدغهای که دارم، بحث دمای کاری و پایداری این درایوها در محیطهای صنعتی یا پردازشی طولانیمدته. ما همیشه در انجمن درباره پایداری مدارات و منابع تغذیه صحبت میکنیم، ولی کمتر دیدم که به نقش حافظههای پرسرعت در گلوگاههای سیستمهای پردازشی اشاره بشه.
شخصاً تجربه داشتم که در پروژههای قبلی، وقتی سیستم تحت فشارِ پردازش تصویر بود، سرعت پایینِ حافظه جانبی باعث میشد کل پروسه CPU بیهوده منتظر بمونه. حالا فکر میکنم انتقال به یک SSD پرسرعت با ظرفیت بالا، نه تنها سرعت لودینگ سیستم رو بهتر میکنه، بلکه عمر کلی سیستم رو هم با کاهش فشار روی باسهای انتقال داده افزایش میده.
آیا کسی از دوستان در پروژههای مشابه از درایوهای 2TB یا بزرگتر در فرمت 2.5 اینچی استفاده کرده که تحت لرزش یا دمای متغیر عملکردشون رو حفظ کنن؟ به نظرتون آیا ارزش داره که برای چنین پروژههایی هزینه این نوع حافظهها رو تقبل کرد یا در سیستمهای امبدد، همچنان راهکارهای قدیمیتر قابل اعتمادتر هستن؟
